Styl czerwonofigurowy (technika czerwonofigurowa, malarstwo czerwonofigurowe) – postępowanie zdobienia greckich wyrobów ceramicznych w środku starożytności. Styl ów narodził się w środku Atenach w środku VI wieku p.n.e.Dzięki odpowiedniemu wypalaniu uzyskiwano czerwone postaci na czarnym tle. Technika ta była łatwiejsza a dawała lepsze efekty artystyczne aniżeli styl czarnofigurowy Przy jej wykorzystaniu powstały największe dzieła malarstwa wazowego.Nowy charakter powstał spośród grubsza 530 roku p.n.e w środku pracowni Andokidesa Początek okresu zwanego surowym (do spośród grubsza 520 p.n.e.) charakteryzował zarys postaci wspierany na konwencjonalnych tradycjach stylu czarnofigurowego Polegał mąż na pokazaniu sylwetki w środku najszerszych płaszczyznach. Artyści unikali skrótów perspektywicznych, tym samym w środku rysunkach negacja logiczna istniał trzecia część wymiar. Muskulatura przedstawiona była w środku postępowanie schematyczny, natomiast ślepie na bezpośrednio w środku twarzach malowanych w środku profilu. Z od czasu czasu do czasu a owo uległo zmianom natomiast rysunki trwały się swobodne a pełne wyrazu.Wymieniony w środku tej chwili w charakterze demiurg nowego stylu Andokides zdobił naczynia dwoma sposobami, niejednokrotnie powtarzając tę samą scenę w środku obu technikach. Naczynia Andokidesa zdobili oraz inni artyści jakim sposobem demiurg malarz Andokidesa – Lisippides lub Psjaks. Nowa nauki techniczne stanowiła zwrot w środku malarstwie ceramicznym a dawała możliwości rysunkowe. Przyczyniła się aż do powstania wielu konkurujących ze sobą warsztatów. Rozwój ów związał się oraz spośród ogromnym rozwojem państw greckich, natomiast w środku szczególności Aten.Do pierwszych twórców w środku nowej technice należeli Eutymides a Eufronios. Euforonios działał w środku latach 520 p.n.e. – 505 p.n.e. Dobrym przykładem nowej techniki ukazującym symultanicznie jej zalety jest ano nazwany Krater Antaiosa, charakteryzujący się swobodnym ukazaniem postaci a doskonałą perspektywą. Malarstwo wspomnianego w środku tej chwili Entymidesa charakteryzowało się doskonałym rysunkiem, również znakomitą kompozycją. Jego amforę wolno admirować w środku Muzeum Narodowym w środku Warszawie. Artysta ukazuje na niej świadomość mężczyzny. Całość linia prosta w środku wyrazie przyciąga nowatorskim rysunkiem próbującym przedstawić świadomość w środku pozycji trzy czwarte. Ten pionierski odzwierciedlenie został pewno udzielony spośród malarstwa ściennego.Ostatnim spośród pionierów nowej techniki był Sosias którego opis Achillesa opatrującego rannego Patroklesa znane jest po w dzisiejszych czasach dzień.Rok 500 p.n.e. był od czasu czasu do czasu przełomu na rzecz malarstwa wazowego zapoczątkowanego na wskroś Eutymidesa Skróty perspektywiczne spośród wolna stawały się normą w środku nowych dekoracjach. Artyści przedstawiali postacie w środku płynnych, żywych ruchach poszukując symultanicznie prawidłowego ukazania anatomicznej budowy figur, uwypuklając mięśnie również oddając rzeczywiście klarowność przylegających aż do ciała szat. Dużą rolę w środku nowym wyrazie spełniała statyka, na wskroś której ukazywane postacie spośród wolna wyzwalały się spośród do tej pory znanych schematów dwuwymiarowości. Rysunki zmieniły się raz wewnątrz razem spośród większym natężeniem oddalając się od czasu dawnych linearnych koncepcji a zmieniając w środku kierunku malarskim, co osiąga clou w środku okresie stylu klasycznego zwanego oraz swobodnym (500 p.n.e. – 480 p.n.e.).Jednym spośród pierwszych przedstawicieli nowego nurtu był demiurg malarz Onesimos. Odrzucił mąż archaiczną płaską tektonikę ludzkiego ciała, zastępując ją nadal parę naiwnym strukturalnym rysunkiem aktu. Pierwszym znanym przedstawieniem w środku nowatorskiej formie, była kielich ukazująca atletę przygotowującego się aż do biegu. Postać „oderwała się” od czasu tła na wskroś perspektywicznym skrótom użytym w środku rysunku. Jednak demiurg negacja logiczna aż do końca zerwał ze starymi tradycjami a zgięcie postaci dostosowuje się krzywej brzegu naczynia, na wskroś co osiłek wydaje się wytrącić spośród równowagi stojąc w środku cudaczny sposób, traci w środku związku spośród tym stabilność.Najbardziej znanym dziełem tego twórcy stała się kielich spośród Luwru, na której demiurg przedstawił opowieść Tezeusza. W medalionie widzimy Tezeusza na dnie morza spośród siedzącą wbrew Amfitrytą. Bohater stoi na rękach podtrzymującego go Trytona. Trzecią ukazaną postacią stojącą między pierwszymi dwoma jest Atena. Ściany zewnętrzne urok dekorują bohaterskie czyny Tezeusza. Są one przedstawione w środku czterech grupach. O do tego stopnia częścią wewnętrzną jest delikatna jakby sielankowa owo dekoracje zewnętrzne ukazują brutalną siłę bohatera walczącego spośród przeciwnikami. I ano w środku kolejnych obrazach Tezeusz zrzuca aż do morza Sirkana, Prokrustesa atakuje siekierą, mocuje się spośród Sinnisem a ujarzmia Byka Maratońskiego. Sceny pełne są dynamiki, demiurg negacja logiczna zawahał się zobaczyć w wyobraźni Tezeusza od czasu tyłu. Mit o Tezeuszu stał się niezwykle popularnym tematem w środku Atenach początku V wieku p.n.e., wiąże się owo spośród upadkiem tyranii, również popularnością bohatera w charakterze domniemanego twórcy podwalin państwowości.Innym popularnym artystą tego okresu był Malarz Kleofradesa (Epiket II). Był mąż uczniem Eutymidesa Interesowały go wcale dynamiczne kompozycje, zawierały one sceny bachiczne, roztańczone postacie w środku korowodach opasują naczynia. Cała skład wyzwoliła zarys spośród otaczających ją ornamentów, natomiast niezmierna niezależność rozsadza jakby naczynia. W innych obrazach, na przypadek scenach spośród życia palestry, demiurg wprowadza w środku pełni wyróżniający się nastrój, w środku którym ukazuje ruchy charakterystyczne na rzecz różnych dziedzin sportu a niezwykle sprężysty zarys aktu. Ukazywane postacie pokazane są w środku różnych pozycjach a demiurg negacja logiczna waha się przedstawić atletę spośród tyłu. Odmienne zdolności Malarza Kleofradesa ukazują naczynia ozdobione scenami batalistycznymi. Pojawiają się również sceny mitologiczne takie jakim sposobem Herakles walczący spośród Amazonkami, konfrontacja Greków spośród centaurami, w środku dalszym ciągu w środku późniejszym okresie Iliupersis – krótki czas śmierci Priama, lub również Ajaks napastniczy Kasandrę między pola usłanego trupami. Sceny te pokazują predyspozycja artysty oddającego grozę a samopoczucie wojny. Prawdopodobnie osobiście był świadkiem pierwszych wojen perskich, ewentualnie znał je spośród relacji naocznych świadków. Innym artystą tworzącym w środku okresie „powojennym” po 480 p.n.e. był archaizujący Malarz Pana. Skupiał mąż około siebie grupę manierystów. Artysta starał się w środku swoich malunkach lansować postacie, które zachowały, co zgodność spośród rzeczywistością miękkość a elastyczność postawy, chociaż symultanicznie ich gesty są przesadne, natomiast same figury nienaturalnie wysmukłe.Współczesnym Kleofradesowi był Malarz Berliński, w środku swej twórczości spośród większym natężeniem przywiązany aż do klasyki. Do historii przeszedł w charakterze naturalnie jeden spośród najwybitniejszych twórców. Do jego ulubionych sposobów dekoracji należało umieszczanie po jednej postaci spośród każdej okolica naczynia. Ostro rysowały się one wyraźnie czerwoną sylwetką na jednolitym czarnym tle. Artysta na całość wyzbył się używania ornamentów.Może najlepszym przedstawicielem sztuki ceramicznej tej epoki jest Malarz Brygosa, albowiem łączy mąż wszystkie cechy a osiągnięcia techniczne współczesnych mu twórców. Doskonały zarys powiązany spośród niezwykłym temperamentem artysty a jednoczesnym pewnym użyciem kreski jest na ślepie kontynuacją dynamicznych kompozycji Kleofradesa. Układ postaci wydaje się pochodzić od czasu Malarza Berlińskiego. Malarz Brygosa posiadał naturalnie niezmierny możliwości twórczy, natomiast zakres możliwości, którą dysponował pozwalała mu na wcale łatwe przerzucanie się od czasu scen rodzajowych, uczt, korowodów bachicznych, pełnych swobody a pompatycznego schematu, typowych na rzecz okresu archaicznego, aż do scen pełnych grozy ukazujących wzięcie Troi. Malarz Brygosa starał się w środku swoich obrazach sprzymierzyć przedstawiane postacie negacja logiczna owszem w środku sensie zewnętrznym, toż oraz na skroś lojalność nastroju, wytworzenie pośród nimi więzi wewnętrznej. Artysta rozwinął technikę polegającą na rysowaniu włosów rozcieńczonym pokostem, na wskroś co uzyskiwały one barwa blond, rozważany na wskroś starożytnych Greków wewnątrz najpiękniejszy.Krąg ceramików tego okresu zamykają Duris a Makron, artyści o naturalnie ponadto imponujących cechach jakim sposobem Malarz Brygosa ustępujących mu chociaż zdolnościami a talentem. O do tego stopnia przedstawienia Durisa cechowała pewna zakleszczenie owo w środku malarstwie Makrona wolno wykopać przedstawienia dynamiczne a całkiem ekspresyjne. Ciała przedstawionych postaci są swobodne a zdają się biec upajając się tańcem. Z naczyń tego artysty bije rozkosz życia. Niewątpliwie oddziaływanie na ów wcięcie ducha miała zwycięska konfrontacja pod spodem Maratonem.Obok malarstwa czerwonofigurowego wykształcił się indywidualny trend ano zwane Białe Lekyty Zastosowano w środku nich technikę podobną aż do tej, jaka weszła w środku wykorzystanie pospołu spośród pojawieniem się malarstwa czerwonofigurowego. Na pionierski wariant dekoracji oddziaływanie miało naturalnie malarstwo ścienne, natomiast pionierski kategoria zdobienia charakteryzował się wielobarwnością farb nakładanych na wskroś artystę po wypaleniu naczynia.Nazwa Białe Lekyty ma swoje podłoże w środku białym tle brzuśca, na którym demiurg malarz umieszczał rysunek. Nowa nauki techniczne pojawiła się spośród grubsza 520 p.n.e, własny prosperity przeszła w ciągu wojny peloponeskiej. Wiązało się owo bez ogródek spośród sepulkralnym przeznaczeniem naczyń tego typu a zwiększoną liczbą pogrzebów. Ich praca podlegała stricte rozwojowi a ewolucjom pomników grobowych, wiązała się oraz spośród wydawanymi na wskroś władze zarządzeniami, lub panującą modą. Białe Lekyty wyróżniały się spośród innych naczyń. Zawarta w środku nich olej przeznaczona była aż do namaszczania ciała zmarłego. Często Lekyty ustawiane dawny na grobach w charakterze ofiary, ewentualnie symbole pamięci o zmarłym. Biała warstwa czyniła je nieużytecznymi aż do innych celów. Sceny przedstawiane na naczyniach miały względnie nieznaczny karta a prostą kompozycję, negacja logiczna bacząc na owo artyści starali się, by dawny jakim sposobem w najwyższym stopniu urozmaicone, delikatne a pełne nastroju melancholii. Naczynia negacja logiczna zważając na swojego sepulkralnego charakteru dawny przeznaczone na rzecz ludzi żyjących, natomiast negacja logiczna na rzecz bogów lub zmarłych a miały na wskroś swoją wizualność udekorować rytuał funeralny jakim sposobem a pozycja pochówku.Tematyka przedstawień łączyła się spośród kultem zmarłych. Głównie zdobiono je scenami przedstawiającymi byt codzienne zmarłego. Artyści przedstawiali na domiar tego sceny pogrzebowe związane spośród ostatnim pożegnaniem zmarłego na wskroś bliskich, ukazując skrucha najbliższych przedstawiony w środku cudowny a wytworny w środku swej prostocie sposób. Pojawiły się oraz sceny mitologiczne związane ze śmiercią takie jak: Charon przewożący duszę zmarłego, Hermes instruktor zmarłego w środku zaświaty, lub również Tanatos a Hypnos składający mięso zmarłego aż do grobu.Rysunki na Białych Lekytach dorównują najlepszym malowidłom czerwonofigurowym a nierzadko dawny wykonywane na wskroś znanych mistrzów. Podobnie jakim sposobem uprawianie waz dipylońskich, lub amfor panatenajskich, ano a praca białych Lekyt obwarowany był wieloma tradycjami a niezmiennymi normami. Początkowo artyści na białym tle rylcem zaznaczali obrys sylwetki, jaki wypełniali czarnym kolorem w środku rytym modelunku. Z od czasu czasu do czasu malarze zaczęli aż do rysunku użyczać elementy konturowe u modelunku twarzy a rąk. Do wykonania zarysu używali rozrzedzonego pokostu, natomiast u modelunku wykorzystywali barwa czerwony, niezapisany a purpurowy. Z od czasu czasu do czasu artyści przejęli w środku całości technikę konturową, linie kreślili farbami wodnymi, po pewnym czasie malowali bez ogródek kolorami wodnych farb, co nadawało naczyniom subtelną polichromię. Niestety nauki techniczne ta była nietrwała, natomiast kolory ulegały utlenianiu. Jednym spośród przedstawicieli był Malarz Achillesa.Lekki a wdzięczny, charakteryzujący się chociaż pewnym przeładowaniem dekoracji a nadmiarem detali. Tematyka zmieniła się na sceny spośród życia kobiet, przygotowania aż do zaślubin, sceny miłosne, wyobrażenia Afrodyty a Erosów. Najwybitniejszymi przedstawicielami byli Malarz Majdiasa, Kleofona, Dinosu, Pronomosa, Talosa. Próby ukazywania przestrzeni, wieloplanowości krajobrazu. Postaci nierzadko ukazane w środku ujęciu trzy czwarte. Kompozycje pełne wdzięku a lekkości.